Op 10 oktober 2010 kreeg Sint Maarten de status van land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Vanaf dat jaar heeft Sint Maarten een Gouverneur en waarnemend Gouverneur.

De Gouverneur en de waarnemend Gouverneur worden bij Koninklijk Besluit benoemd voor een periode van zes jaar. Daarna kunnen zij nog één keer voor zes jaar worden herbenoemd.

Historie

Vóór 1954 waren Sint Maarten, Aruba, Bonaire, Curaçao, Saba en Sint Eustatius koloniën van Nederland. Gouverneurs werden toen door de Koning benoemd, zonder inspraak van de koloniën.

Sint Maarten had sinds 1869 een eigen lokaal bestuur. Maar dit bestuur had beperkte bevoegdheden. Na de Tweede Wereldoorlog, in 1951, werd de Eilandenregeling voor de Nederlandse Antillen (ERNA) ingevoerd bij Koninklijk Besluit. Deze regeling gaf alle zes eilanden een lokaal bestuur met meer eigen bevoegdheden.

In 1954 is het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden ingevoerd. De Nederlandse Antillen werden hierdoor een autonoom land binnen het Koninkrijk. Er was één Gouverneur voor de zes eilanden van de Nederlandse Antillen. Die Gouverneur zetelde in Willemstad op Curaçao.

De invoering van het Statuut veranderde de rol van de Gouverneur. Hij is sindsdien niet alleen vertegenwoordiger van Den Haag, maar vooral verantwoordelijk voor de lokale rechtsorde. Bij deze nieuwe rol hoort ook een andere invulling van het ambt. Nicolaas (Cola) Debrot was het eerste (Bonairiaanse) landskind dat het ambt van Gouverneur van de Nederlandse Antillen heeft bekleed.

Op 1 januari 1986 kreeg Aruba een "status aparte" en een eigen Gouverneur. Op 10 oktober 2010 werden de Nederlandse Antillen ontbonden. Sint Maarten en Curaçao werden autonome landen binnen het Koninkrijk, terwijl Bonaire, Sint Eustatius en Saba openbare lichamen van Nederland werden. Dit markeerde het einde van het ambt van Gouverneur van de Nederlandse Antillen.